الشيخ عباس القمي (مترجم :انصاريان)
134
مفاتيح الجنان (فارسى)
پرودگارىاش بس بزرگ است ، روشنايى آسمانها و زمينها و آفرينندهء و پديدآورندهء آن دو است ، آسمان و زمين را بىستون آفريد ، و از هم گشودشان گشودنى چشمگير ، پس آمانها به فرمان او بر پا شدند ، و زمينها با كوههايشان بر فراز آب جا گرفت ، سپس بلندى گرفت پروردگار ما در آسمانهاى بلند ، خدا بخشايندهء بر فرمانرواى يهستى چيره گشت ، تنها از آن اوست آنچه در آسمانها و زمين است و هر آنچه بين آن دو و آنچه زير خاك است ، پس من شهادت مىدهم كه تنها تويى خدا ، بالابرندهاى براى آنچه بر زمين نشاندى نيست و نه زمين زنندهاى براى آنچه بالا بردى و نه عزّت بخشى آن را كه تو خوارش كردى ، و خواركنندهاى نيست آن را كه تو عزيز نمودى و بازدارندهاى براى آنچه عطا كردى نيست ، و نه عطا كننده اى براى آنچه دريغ كردى ، و تويى خدا ، معبودى جز تو نيست ، تو بودى آنگاه كه نه آسمانى بنا شده بود و نه زمينى گسترانيده و نه خورشيدى تابان و نه شبى تاريك و نه روزى فروزان و نه دريايى خروشان و نه كوهى استوار و نه ستارهاى روان و نه ماهى تابنده و نه بادى وزان ، و نه ابرى پرباران ، و نه برقى درخشان ، و نه صاعقهاى تسبيحگويان ، و نه روحى دمزنان و نه پرندهاى پرآن و نه آتشى فروزان و نه آبى روان بوده باشند ، پيش از هر چيز بودى و همهچيز را پديد آوردى و بر هر چيز توانا بودى و همهچيز را نو آفريدى و توانگر نمودى و ناتوان ساختى و ميراندى و زنده نمودى و خنداندى و گرياندى ، و بر فرمانروايى هستى چيره گشتى ، پس خجسته بودى ، اى خدا ، و بلندى گرفتى ، تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست ، آفرينندهء يارى رسانى كه فرمانت چيره